« الذين يستمعون الاذان و الاقامه و لم يحضروا الجماعه » . آنها كه اذان و اقامه مسجد را مىشنوند اما به مسجد نمىروند تا در آنجا نماز بخوانند ، نمىروند كه نماز جماعت بخوانند . فرمودند : آنها كه اعراض از جماعت مردم ، اعراض از مسجد مىكنند ، اينها يهود امت من هستند . اين روايات را سرسرى نبايد گرفت ، زيرا علاوه بر اين كه جنبهء معنوى دارد ، به قول رهبر عظيم الشان انقلاب ( قدس سره الشريف ) جنبهء سياسى هم دارد . « مسجد سنگر است » ، بايد به قول ايشان اين سنگر را پر كرد . اما بحث ما اكنون اين طور نيست ، آن بحثى كه حالا داريم اين است كه بايد به نماز اهميت داد . با توجه به اين كه در حضور خدا ايستاده است . اگر شما نيم ساعت در خدمت رهبر عظيم‌الشان انقلاب باشد ، معمولًا توجه شما به جايى نمىرود و چشم شما به ايشان دوخته شده ، گوشتان متوجه فرمايشات ايشان است ، با توجه به اين كه به ايشان ارادت داريم چون عبد است ، بنده است ، عبد چه كسى ؟ بعد آن كه ما در مقابلش ايستاده‌ايم و نماز مىخوانيم . بارها سئوال مىشود كه چه كنيم كه در نماز توجه به خدا داشته باشيم . بايد عكس آن را سئوال كرد ، انسان اگر به راستى نماز بخواند بايد بگويم : چه كنم كه به خدا توجه نداشته باشم ؟ اين طور بايد بگويد ، چون عبد است ، در مقابل خداوند ايستاده است .